Het was maandag feest aan de Willem Koopsweg in De Wijk, waar het echtpaar Tuut-Kornelis hun 65-jarig huwelijksjubileum vierde. Samen kregen ze drie kinderen, en inmiddels zijn er zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Een derde achterkleinkind is op komst. Burgemeester Inge Nieuwenhuizen kwam het echtpaar persoonlijk feliciteren namens het gemeentebestuur.
Jan Tuut (93) uit Kolderveen en Janny Tuut-Kornelis (89) uit Joure ontmoetten elkaar op een dansavond bij café Van Dijk in Meppel. Het klikte meteen, en niet veel later gaven ze elkaar het jawoord in het stadhuis van Meppel. Ze begonnen hun huwelijk in een salonwagen, kregen al snel een flatwoning aangeboden en vestigden zich uiteindelijk in De Wijk.
Janny begon haar loopbaan als stenotypiste op kantoor bij Douwe Egberts, maar dat bleek niet haar roeping. “Ik wilde in de zorg werken, maar mijn moeder vond mij daar te tenger voor,” vertelt ze. Toch besloot ze haar hart te volgen en begon ze aan een opleiding tot verpleegkundige. “Daar heb ik nooit een dag spijt van gehad.” Ze solliciteerde bij het Diaconessenhuis in Meppel en werd aangenomen. Na de komst van hun kinderen stopte ze tijdelijk met werken, maar toen de jongste zes jaar was, pakte ze haar beroep weer op. Ze vond werk bij Dickninge, waar ze werkte met ouderen met dementie en gedragsproblemen. Dankzij de wisselende diensten was dit goed te combineren met het gezinsleven.
Jan begon zijn carrière in 1947 als jongste bediende bij een kruidenierszaak, waar hij boodschappen met paard en wagen rondbracht. Later groeide hij door naar kantoorwerk, onder meer bij Dengerink Vleeswaren in Meppel, waar hij de loonadministratie verzorgde. “Ik ging zelfs naar de markt om varkenshandelaren contant uit te betalen. Toen kon dat nog gewoon,” blikt hij terug. Daarna werkte hij nog bij een bouw- en diepvriesbedrijf, totdat hij op 58-jarige leeftijd met vervroegd pensioen ging. “Vervelen heb ik me nooit gedaan. Er was altijd wel wat te klussen of te doen bij de kinderen.”
Vanwege Janny’s oogziekte kookt Jan tegenwoordig dagelijks. “We zouden ook Tafeltje Dekje kunnen nemen, maar zolang het lukt doen we het liever zelf,” zegt hij. Het echtpaar is nog behoorlijk vitaal en regelt vrijwel alles zelfstandig, met wekelijks een beetje hulp in de huishouding.
Wat het geheim is van 65 jaar huwelijk? Daar zijn ze het samen over eens: “Elkaar vrijlaten en ook je eigen ding blijven doen.”
